அன்னை

அன்னை என்ற சொல்லே அன்பின் மொழி,
அவள் நெஞ்சம் தெய்வம் வாழும் கோவில்.
பிறப்பின் முதல் மூச்சு அவள் கையில்,
உயிரின் பயணம் அவளால் தொடங்கும்.

இரவெல்லாம் விழித்து காவல் நிற்கும்,
என் கனவுகளுக்கு தூக்கம் தருபவள்.
வலி மறந்து சிரிப்பை தரும்,
வாழ்க்கை பாடம் சொல்லித் தருபவள்.

பசி என்றால் முதலில் தன்னை மறந்து,
எனக்காக உணவை தந்தவள்.
கண்ணீர் வந்தால் கண் துடைத்து,
துணிவை உள்ளத்தில் விதைத்தவள்.

என் தோல்வியில் நிழலாய் நிற்கும்,
என் வெற்றியில் மகிழ்ந்து அழும்.
உலகம் முழுதும் மறந்தாலும்,
அன்னை மட்டும் என்னை மறவாளா?

தெய்வங்கள் பலர் சொல்லப்படினும்,
என் கண் முன்னே அன்னை தெய்வம்.
அவள் அன்பு இருக்கும் வரை,
என் வாழ்க்கை என்றும் ஒளிவெள்ளம்.

பல்லவி :
அம்மா… அம்மா… அன்பின் தெய்வமே,
என் வாழ்வின் ஒளி நீயே தாயே.
உலகம் மாறினாலும் மாறாத பாசமே,
உன் மடிதான் என் சொர்க்கமே.

சரணம் 1 :
பிறப்பின் முதல் மூச்சு உன் கையிலே,
புன்னகை விதைத்தாய் என் நெஞ்சிலே.
பசி வந்த போதும் தன்னை மறந்து,
பகிர்ந்த உணவில் அன்பை கலந்து.

பல்லவி :
அம்மா… அம்மா… அன்பின் தெய்வமே,
என் வாழ்வின் ஒளி நீயே தாயே.
உலகம் மாறினாலும் மாறாத பாசமே,
உன் மடிதான் என் சொர்க்கமே.

சரணம் 2 :
இரவெல்லாம் விழித்து காவல் நின்றாய்,
என் கனவுகள் பறக்க சிறகு தந்தாய்.
வலி மறந்து சிரிப்பை காட்டி,
வாழ்க்கை பாடம் சொல்லி வளர்த்தாய்.

பல்லவி :
அம்மா… அம்மா… அன்பின் தெய்வமே,
என் வாழ்வின் ஒளி நீயே தாயே.
உலகம் மாறினாலும் மாறாத பாசமே,
உன் மடிதான் என் சொர்க்கமே.

சரணம் 3 :
தோல்வி வந்தால் தளர விடாமல்,
துணிவை ஊட்டி கை பிடித்தாய்.
வெற்றி வந்தால் நீயே மகிழ்ந்து,
கண்ணீரில் ஆசீர்வாதம் தந்தாய்.

பல்லவி (முடிவு) :
அம்மா… அம்மா… உயிரின் மொழியே,
என் இதயத்தில் என்றும் நீயே.
தெய்வம் எங்கே என்று கேட்டால்,
என் அன்னை முகமே பதிலே

Share: